Bron: Tertio, 07-02-2010 - Hans Tytgat
Katholieken in Vlaanderen. Vroeger een afgelijnd geheel, nu heel wat minder. Maar wat denken ze van allerhande maatschappelijke thema’s? Tertio vroeg het hen voor zijn tiende verjaardag, samen met de collega’s van KERK&leven.
De katholieke kerk in Vlaanderen haalde de voorbije maanden geregeld het nieuws: met het afscheid en de opvolging van kardinaal Godfried Danneels, de keuze voor aartsbisschop André-Joseph Léonard, plannen voor een abortuskliniek in Mechelen en de discussie over de protocollaire plaats van de kardinaal. De media creëren zo een beeld van de katholieke gelovige. Maar wat denkt de Vlaamse katholiek zelf? Tertio legde hem een vragenlijst voor over zijn visie op maatschappij en kerk.
Tertio stelde met de collega’s van het weekblad KERK&leven een kerstenquête op. Op de websites van Tertio en Kerknet kon wie dat wou antwoorden op vragen over cultuur, migratie, justitie, economie, onderwijs, het sociaal klimaat en de medische zorg. De vragen en de resultaten van de enquête werden voorgelegd aan het gerenommeerde Nederlandse onderzoeksbureau Kaski. De onderzoekers van de universiteit van Nijmegen zijn erg deskundig in het bestuderen van religie en samenleving. Zij waren een ideale partner om de enquête wetenschappelijk te onderbouwen. Het was de taak van het onderzoeksbureau om daaruit de mening van de ‘kerkbetrokken’ katholiek te distilleren. Kerkbetrokken is wie minstens een keer per maand de kerk bezoekt. In totaal hebben meer dan 1.200 mensen de enquête ingevuld. Om de representativiteit van die groep te vergroten werd een vergelijking gemaakt met de resultaten van de European Social Survey van 2006, waarna de! resultaten werden herwogen. De enquête leidde tot opmerkelijke resultaten. Die werden voorgesteld tijdens de feestzitting van tien jaar Tertio afgelopen zaterdag in Leuven.
De ondervraagde kerkbetrokken Vlaamse katholiek blijkt sociaal behoorlijk progressief. Zo pleit hij voor het verkleinen van de inkomensverschillen, is hij een groot voorstander van meer duurzaamheid, meer zorg voor de zwakke groepen, een eerlijke handel, een grotere zorg voor het psychologische welzijn van de werknemers, een betere mantelzorg en de opvang van hulpbehoevende ouders in het eigen gezin. Solidariteit is heel belangrijk. Cultureel is de Vlaamse katholiek veeleer behoudsgezind. Hij stelt zich terughoudend op ten opzichte van de ik-cultuur en verwerpt individualistische keuzes bij echtscheiding, abortus en euthanasie.
Als praktiserend christen stelt hij zich opvallend en strijdbaar op. Hij houdt een opmerkelijk pleidooi voor het behoud van parochiezalen en van aalmoezeniers in gevangenissen en ziekenhuizen. Hij vraagt dat de visie van de kerk luider in de maatschappij wordt verkondigd. Verder is hij een pleitbezorger voor het weer benadrukken van de K in de oorspronkelijk katholieke verenigingen en staat hij niet afkerig tegenover het opstarten van uitgesproken katholieke scholen. De kerkbetrokken Vlaamse katholiek wil ook zelf zijn verantwoordelijkheid nemen en de handen uit de mouwen steken. Hij vindt dat de parochies zich meer moeten engageren bij de opvang van de mensen zonder papieren en een grotere betrokkenheid moeten tonen bij de opvang en de ondersteuning van armen en zieken in de parochie.
Maatschappelijk is hij vrij kritisch. Hij is niet tevreden over de inburgering van de moslims in zijn land, buitenlandse gevangenen moeten hun straf uitzitten in hun eigen land, hoofddoeken en minaretten zijn voor hem een doorn in het oog. Hij pleit voor een grotere verantwoordelijkheidszin in de samenleving. Zo wil hij jongeren verplichten een burgerdienst te vervullen en moeten sensatiejournalisten aansprakelijk gesteld worden voor wat ze aanrichten. De overheid moet het bijbrengen van fatsoen en respect, stimuleren.
De onderzoekers namen ook enkele deeldomeinen onder de loep. Zij wilden weten hoe de kerkbetrokken Vlaamse katholiek over cultuur denkt. Zijn antwoord was vrij duidelijk. Cultuur staat voor kwaliteit en dus mag het in tijden van crisis ook geld kosten. De subsidiëring met overheidsgeld moet behouden blijven (88 procent). Aan sensatie heeft hij een broertje dood. Journalisten moeten aansprakelijk kunnen worden gehouden voor gemaakte fouten en de VRT zou zich beter focussen op inhoudelijk zinvolle programma’s (97 procent). De drang naar hoge kijkcijfers mag het beleid niet bepalen. Ook over de kwaliteit van de kranten is hij niet te spreken. Zo berichten ze onvoldoende over de grote uitdagingen in de wereld (80 procent).
In veel gemeenten zijn vergaderzalen van De Gilde en De Middenstand verdwenen. Ook de parochiezaal moet steeds vaker plaats ruimen voor een modern cultuurcentrum. De jonge Vlaamse katholiek doet een zeer opmerkelijke oproep. Liefst 97 procent van de ondervraagde -40-jarigen wil dat het parochiaal centrum behouden blijft als christelijk geïnspireerde ontmoetingsplaats. Bij de oudere respondent is het belang ervan iets minder nadrukkelijk (83 procent). Wijst dit op de noodzaak om laagdrempelige, ‘democratische’ ontmoetingsplaatsen te behouden, minder elitair dan het cultuurcentrum?
De voorbije jaren nam het aantal moslims in ons land sterk toe. Niet iedereen is daar gelukkig mee. De onderzoekers wilden graag weten hoe de kerkgebonden katholiek tegenover die nieuwe Vlamingen staat. Op het eerste gezicht is dat vrij positief. 39 procent van de ondervraagden zegt een persoonlijke band te hebben met een of meerdere moslims en dat is opmerkelijk hoog – al denken de Kaski-onderzoekers dat het minder is omdat veel mensen die vraag niet beantwoordden. Toch leidt dat contact blijkbaar tot een zeker scepticisme. Driekwart van de respondenten vindt dat er te veel onaangepaste nieuwkomers zijn, 65 procent pleit voor een verplichte inburgeringcursus in het land van herkomst en 73 procent denkt niet dat de moslims zich zullen aanpassen. Dat zijn opmerkelijke cijfers. Bovendien staat 58 procent achter het hoofddoekenverbod op openbare scholen en vindt 45 procent dat de minaretten moeten worden verboden.
Staat de katholiek dan afwijzend tegenover zijn nieuwe medeburger? De resultaten doen dat vermoeden maar 45 procent vindt dat Vlaanderen onvoldoende gastvrij is. Die gastvrijheid geldt wellicht meer voor de mensen zonder papieren. 87 procent van de ondervraagden vindt het oké dat de kerk het voor deze groep opneemt. Armen moeten trouwens ook in eigen land worden gesteund. 84 procent wil dat de overheid meer geld uittrekt voor ontwikkelingssamenwerking en die vraag klinkt al tientallen jaren in katholieke milieus. De katholiek in Vlaanderen staat welwillend tegenover nieuwkomers. Als vreemdelingen en armen hebben zij recht op gastvrijheid en steun. Daartegenover staat de plicht tot inburgering, en de katholieke Vlaming denkt dat het daar fout loopt met de moslims onder hen.
Ontsnapte gevangenen, stakende cipiers, drugsgebruik binnen de gevangenismuren, overbevolkte cellen, straffeloosheid, wijken waar de politie niet meer durft komen, een gebrek aan enkelbanden. Het justitiebeleid staat ter discussie. Een grote meerderheid van de kerkbetrokken katholieken is voor een strenger vervolgingsbeleid. Daartoe moet de verjaringstermijn van delicten worden afgeschaft (72 procent) en moeten er meer gevangenissen worden gebouwd (81 procent). Investeringen acht men ook nodig in geestelijke gezondheidszorg en reclassering (90 procent). De katholiek vindt het duidelijk belangrijk dat de gevangene zo goed mogelijk begeleid wordt om nadien succesvol in de maatschappij te functioneren. Dat de aalmoezenier daarbij een uitstekende hulp kan zijn, staat buiten kijf. Liefst 96 procent van de ondervraagden vindt dat de overheid meer moet investeren in die vorm van geestelijke begeleiding. De uitbreiding van alternatieve straffen (90 procent) en strafvermindering b! ij goed gedrag (77 procent) moeten eveneens bijdragen tot een betere integratie.In onze gevangenissen zitten heel wat vreemdelingen. De katholiek is daarover zeer duidelijk. Negentig procent wil dat gedetineerde niet-Belgen bij een zwaar vergrijp hun straf uitzitten in hun land van herkomst.
De opwarming van de aarde, het leegroven van ontwikkelingslanden, de niet te stillen honger naar winstmaximalisatie bij de aandeelhouders, de massale uittocht naar lagelonenlanden, het stijgende aantal zelfmoorden bij werknemers. Kapitalisme en economie zitten in een steeds sneller draaiende carrousel waar zelfs de bankencrisis moeilijk een rem op kan zetten. Hoe moet dat verder volgens de Vlaamse katholiek?
Bijna unaniem (95 procent) pleit men voor een goed rentmeesterschap van de aarde. De groene en sociale opvattingen van de katholieken zijn geen loze kreten. Meer betalen voor eerlijke producten of duurzaamheid en minder met de wagen rijden, zijn voornemens die bijna unaniem (85 procent of meer) bijval krijgen, ook al is dit ten koste van de eigen welvaart. De katholiek wil ook dat eerlijkheid en solidariteit weer belangrijker worden dan geld en winst (97 procent). Hij is zeer begaan met betere normen en waarden in het economische handelen en met het welzijn van de werknemer. 94 procent van de ondervraagden doet een oproep aan de bedrijven om meer aandacht te besteden aan het psychische welzijn van de arbeider en de bediende.
Scholen fusioneren tot scholengemeenschappen, geestelijken verdwijnen uit de scholen, onkerkelijke godsdienstleerkrachten, het godsdienstonderwijs vervlakt, het spijbelgedrag, de drugshandel aan de schoolpoorten, de taalachterstand bij allochtone leerlingen. Ook dat laat de Vlaamse kerkgebonden katholiek niet onberoerd. Zestig procent van de katholieken wenst de oprichting van ‘voluit katholieke scholen’ – de idee van broeder René Stockman. De catechese moet bovendien weer een grotere rol spelen in het godsdienstonderwijs. 90 procent wil dat naast informatie ook inwijding in het christendom een doel wordt. Verder meent 83 procent dat het goed zou zijn dat de jongeren gedurende een periode verplicht worden een burgerdienst te vervullen, en dit vooral voor de zwakkeren in de samenleving. Dat moet hun verantwoordelijkheidszin en sociaal gedrag versterken. Dat is een opmerkelijk statement.
Het sociale bloedbad in de automobielindustrie, de lege pensioenkassen, de torenhoge staatsschuld, het schrikwekkende aantal mensen dat in de grootsteden onder de armoedegrens leeft, de stijgende kloof tussen werkenden en niet-werkenden. De katholiek ziet het met lede ogen aan. Bijna allen (96 procent) willen dat de overheid de verschillen tussen rijk en arm verkleint. Om dat te bereiken moeten volgens de katholieken (85 procent) in de eerste plaats de grote vermogens worden belast. Daarnaast vindt bijna driekwart dat de sociale uitkeringen omhoog moeten.
Nagenoeg alle betrokken katholieken vinden dat de parochies concrete sociale initiatieven moeten nemen om de problemen te helpen oplossen. Daaronder valt ook de zorg voor de armen en de zieken in de buurt. Ruim de helft van de katholieken is bezorgd over het wegvallen van priesters in de parochies. Daardoor zou die zorg sterk afnemen. Tot slot: driekwart van de ondervraagden erkent dat relatieproblemen in jonge gezinnen heel bedreigend kunnen zijn voor de kinderen. Daarom is ongeveer driekwart voorstander van een verplichte relatietherapie voor ouders met kleine kinderen bij scheiding.
De euthanasiewet die verder dreigt versoepeld te worden, de lage drempel naar abortus, de financiële problemen die mantelzorgers ondervinden, hulpbehoevende bejaarden die niet meer kunnen rekenen op hun kinderen, de ziekenhuizen waar de geestelijken verdwijnen. Ook over zorg in dit land heeft de katholiek een mening. Niet verwonderlijk is dat een meerderheid van de kerkbetrokken katholieken abortus afwijst. Driekwart zou zijn of haar dochter adviseren een zwangerschap op jeugdige leeftijd niet af te breken. Wel verwonderlijk is dat over euthanasie het standpunt minder eenduidig is. Evenveel katholieken zijn voor als tegen. Opvallend is dat de jongeren die deelnamen aan de enquête euthanasie het sterkst afwijzen (65 procent). Twee derde van de katholieken wenst een strengere wetgeving over abortus en euthanasie. Die wens is bij de ouderen meer aanwezig (80 procent) dan bij jongere katholieken (55 procent). Er is een aanzienlijke groep die niet meer weet of ze nu! voor of tegen euthanasie en abortus moeten zijn (20 procent).
Als het gaat over zorg voor naasten, zijn ze eensgezind. De hulpverlener moet worden beloond voor zijn inspanningen. 90 procent vindt dat mantelzorgers fiscale voordelen mogen krijgen. De tijd dat hulpbehoevende bejaarden door hun kinderen werden opgenomen, lijkt vervlogen. Maar de katholiek denkt er met weemoed aan terug en bepleit weer bij die traditie aan te knopen. 90 procent - onder de -40-jarigen zelfs bijna 100 procent - vindt het wenselijk dat oudere mensen weer binnen hun familie worden verzorgd. Tot slot is de kerkbetrokken Vlaamse katholiek het unaniem eens dat de aalmoezenier niet mag verdwijnen uit het ziekenhuis. Zijn taak is onmisbaar. Bijna 90 procent van de ondervraagden pleit daarvoor.
In de kerstenquête van Tertio en KERK&leven was het niet expliciet opgenomen, maar de onderzoekers konden het wel afleiden uit de profielen: tussen 60 en 70 procent van de ondervraagde katholieken doet vrijwilligerswerk, gemiddeld 24 uur per maand. Het zal u niet verwonderen dat dit vrijwilligerswerk vooral binnen de parochie of christelijke organisaties wordt verricht (60 procent). Ruim 40 procent zet zich daarnaast ook in voor niet-christelijke organisaties. De katholieken delen evenwel een grote zorg. Bijna driekwart van de ondervraagden geeft aan dat het wegvallen van parochiepriesters een te grote druk legt op hun werk in de parochie. Dat biedt meteen stof tot nadenken over vrijwilligerswerk in de parochie van de toekomst.